മഴ: ഭാവം രണ്ട്‌ - ദൈന്യം

നഗരത്തിലെ മഴ
============
നരച്ച നഗരത്തിന്മേ-
ലിരുണ്ട കാര്‍മേഘങ്ങള്‍
കടുത്തൊരാവേഗത്താല്‍...
കറുത്ത മഴയായ്‌ പെയ്കേ..

അഴുക്കു ചാലുകള്‍ക്കുള്ളില്‍
നുരഞ്ഞു പൊങ്ങുന്നേതോ.
വിഴുപ്പുകെട്ടിന്നൊപ്പം
മരിച്ച സ്വപ്നങ്ങളും..

കറുത്ത രാത്രികള്‍ തീര്‍ത്ത
കടുത്ത വിശപ്പിന്‍ ബാക്കി.
നിവര്‍ന്നു നീണ്ടൊരീ പകല്‍
കുടിച്ചു വറ്റിയ്ക്കവേ.........

ഒഴുക്കിക്കൊണ്ടുപോയ്‌ മഴ
പലര്‍ക്കുമത്താഴങ്ങള്‍..
അഴുക്കിന്നുള്ളില്‍നിന്നും
തിമിര്‍ത്തൂ രോഗാണുക്കള്‍..

വെളുത്ത പുഴുക്കൂട്ടത്തെപ്പോല്‍.
നുളയ്ക്കും മനുഷ്യാത്മാക്കള്‍..
തിരക്കി തിടുക്കം കൂട്ടീ..
നിലച്ചുപോയ്‌ ഗതാഗതം..

കരിഞ്ഞ പെട്രോള്‍ ഗന്ധം..
നിറഞ്ഞൊരോട തന്‍ നിറം..
കുഴഞ്ഞ തെരുവോരത്തിന്‍
വിശപ്പിന്‍ തീരാനോവും..

കൊഴുക്കും വരേണ്യവര്‍ഗ്ഗം
അഴുക്കും പുറമ്പോക്കുമെല്ലാം
ഇവിടെ പെയ്തുതോരുന്നൊരീ
മഴതന്‍ തീരാശാപം...

പുറത്തുപെയ്തു തീരുന്ന
കറുത്ത തുള്ളികള്‍ക്കൊപ്പം
കൊഴിഞ്ഞു വീഴുന്നതെന്‍
നനുത്ത പുഷ്പങ്ങളോ??

മഴ : ഭാവം ഒന്ന് - വിരഹം

ഒരു കുയിലിന്റെ കാത്തിരിപ്പ്‌
===================
ഋതുമാറി മഴമേഘമൊരു രാത്രികാലേ
പ്രഥമപ്രവാഹത്തിനഭിവാഞ്ഛയുമായ്‌
ഒളിതൂകിനില്‍ക്കുമാ ചാരുശശിബിംബം
പതിയേ മറച്ചുകൊണ്ടെത്തിനോക്കി.

വരവിന്റെ ദൂതുമായൊരുകൊച്ചുതെന്നല്‍
മയങ്ങും തരുക്കളെ തഴുകിപ്പറന്നു
വനരാജി നിനയാതെ വന്ന മഴമുത്തുകളെ
നടമാടിയിലകളിലേറ്റു വാങ്ങി.

രാവിന്റെ മാറില്‍ തലചായ്ച്ചുറങ്ങും
ആണ്‍കുയില്‍ മഴയില്‍ കുതിര്‍ന്നു
കോകിലമാ മൃദുസ്പര്‍ശനത്തില്‍
ഗതകാലസ്വപ്നങ്ങള്‍ വിട്ടുണര്‍ന്നു.

രാവിന്‍ നിശബ്ദത ഭേദിച്ചുകൊണ്ട-
ലറുന്ന മഴയില്‍ വെറുതേ
മഴയെശ്ശപിക്കുവാനറിയാതെ പാവം
കുയിലേകനായ്‌ കരഞ്ഞൂ.

ഇനിയിണക്കുയിലിനെത്തേടിയെന്‍
കുയില്‍നാദമുയരില്ല, ചില്ലയില്‍
കൊക്കുരുമ്മാനിനിയിണപ്പക്ഷിയെത്തില്ല, വീണ്ടും
കുയിലേകനായ്‌ വിതുമ്പീ.

ഇനിയെത്ര ദൂരം വസന്തത്തിലേയ്ക്കെ-
ന്നറിയാതെ വ്യര്‍ത്ഥമാം വഴിക്കണ്ണുമായ്‌
കുയില്‍നാദമില്ലാതെ, കളഗാനമില്ലാതെ
കാത്തിരിക്കുന്നു ഞാന്‍ നിന്നെ.